ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਪਾਬੰਦੀ: ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦਾ ਕਰੂਰ ਸੱਚ

ਸ਼ਾਰਟ ਜਵਾਬ: ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਪਾਬੰਦੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੇਸਿੰਗ ਟਰੈਕਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੌੜਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰੂਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਉਦਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੇਸਿੰਗ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਲੇਖ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਟ੍ਰੇਨਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਦਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਕਿਉਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: ਇੱਕ ਰੇਸਿੰਗ ਟ੍ਰੇਨਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਬੀਤੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦੇ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਿਹਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਖੇਡ ਸਮਝਦਾ ਸੀ — ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰਕਾਰੀ ਟਰੈਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਭੂਮੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ — ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ 'ਤੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਗੁਆਂਢੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ। ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਤੋਂ ਤਸਕਰੀ ਕਰਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੇਸਿੰਗ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 50,000 ਤੋਂ 2 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ: ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਕਰੂਰਤਾ ਦੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਰੇਸਿੰਗ ਕੇਨਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੁੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਨ ਲਈ ਕੋੜੇ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁੱਤਾ ਹੌਲੀ ਦੌੜਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦੌੜਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਛੱਡ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਰੂਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਇਹ ਇੱਕ ਵਪਾਰ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਨੰਬਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਤਸਕਰੀ ਦਾ ਸਮਾਨ: ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਕਸਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਢੋਆ-ਢੁਆਈ ਵਾਲੇ ਟਰੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ, ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਟਰੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਪਮਾਨ 40 ਡਿਗਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਕੁੱਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਸਕਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਟਰੱਕ ਵਿੱਚ 15 ਕੁੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ ਸਨ। ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਰੇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਕਸਰ, ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਪਤਲੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਬਦਲਿਆ: ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਦੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਦੀ ਲੋੜ

ਮੇਰੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੌੜ ਦੌਰਾਨ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਇਆ। ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।" ਉਸ ਰਾਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਤੜਪਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਯੂਕੇ ਨੇ 2019 ਵਿੱਚ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ, ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਕਈ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਬੋਰਡ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੇ 200 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਮਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੀ ਮਾਮਲੇ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਇਹਨਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਜੇਕਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ ਇਸ ਕਰੂਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੇਸਿੰਗ ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਖੇਡ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ।

ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਯਤਨ

ਅੱਜ, ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਰੇਸਿੰਗ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਥਾਨਕ ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੇਸਿੰਗ ਕੇਨਲਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਘਰ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਨੀਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ 'ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਰੋਕੂ ਐਕਟ, 1960, ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜੋ ਰੇਸਿੰਗ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਠਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।

ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਨੈਤਿਕ ਵਿਕਲਪ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ

ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਹੈ — ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਰੇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੀਟ ਦੀ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਸ਼ੂ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕਾਰਬਨ ਨਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੀਗਨ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਰੂਰਤਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਹਰ ਕੁੱਤਾ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਰੂਰਤਾ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹੋ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਇਆ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ।

“ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬੇਕਦਰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਸਾਡੀ ਦਇਆ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ।”

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਪਾਬੰਦੀ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰਾਹ

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਬੰਦੀ ਲਈ ਦੋ ਰਾਹ ਹਨ: ਪਹਿਲਾ, ਪਸ਼ੂ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਰੋਕੂ ਐਕਟ, 1960 ਦੀ ਧਾਰਾ 11 ਦੇ ਤਹਿਤ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਉਣਾ, ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਜੋ ਰੇਸਿੰਗ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਵੇ। ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਨੇ 2022 ਵਿੱਚ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ, ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਰਟ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਸਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸੀਹੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਕੀ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ?

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪਸ਼ੂ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਰੋਕੂ ਐਕਟ, 1960 ਦੇ ਤਹਿਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹਨਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਰੇਸਿੰਗ ਨੂੰ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਕਿੱਥੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਸਥਾਨਕ ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਦੀ ਹੈਲਪਲਾਈਨ, ਜਾਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਰੇਸਿੰਗ ਜਾਂ ਤਸਕਰੀ ਦੇ ਸਬੂਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵੀਡੀਓ ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਬੂਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰੋ।

ਕੀ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਕੁੱਤੇ ਚੰਗੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦੇ ਹਨ?

ਹਾਂ, ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਕੁੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰੇਸਿੰਗ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ '40 ਮੀਲ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦਾ ਸੋਫਾ ਆਲੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੌੜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੈਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ 'ਤੇ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ?

ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੀਟ ਦੀ ਖਪਤ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੇਸਿੰਗ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ-ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਵਾਲਾ ਮੀਟ ਖੁਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਸ਼ੂ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕਾਰਬਨ ਨਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰੇਸਿੰਗ ਟਰੈਕਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੌਦਿਆਂ-ਅਧਾਰਤ ਖੁਰਾਕ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਮੁਹਿੰਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ?

ਹਾਂ, ਕਈ ਪਸ਼ੂ ਕਲਿਆਣ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੀਪਲ ਫਾਰ ਐਨੀਮਲਜ਼ ਅਤੇ ਹਿਊਮਨ ਸੁਸਾਇਟੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਡੀਆ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੇਹਾਊਂਡ ਰੇਸਿੰਗ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਬੰਦੀ ਲਈ ਪਟੀਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਅ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੁੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ