கானல் நீராகும் குளிர்ச்சி: ஆசியாவின் பெருநகரங்கள் காலநிலை மாற்றத்தின் வெப்பப் பிடியில் சிக்குவது ஏன்?
சமீபத்திய அனல் காற்று அலைகள், ஒரு தற்காலிக வானிலை நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, நகர்ப்புற திட்டமிடல் மற்றும் தழுவல் கொள்கைகளில் உள்ள அபாயகரமான இடைவெளிகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் எச்சரிக்கை மணி.
மே மாதத்தின் அந்தப் பிற்பகல், சென்னையின் காற்று அனலாய் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. வெப்பமானி 42 டிகிரி செல்ஸியஸைக் காட்டியது, ஆனால் தார்ச் சாலைகளிலிருந்தும், நெருக்கமான கட்டிடங்களிலிருந்தும் வெளிப்பட்ட வெப்பம், அதைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக உணரப்பட்டது. இது வெறும் சென்னையின் கதை மட்டுமல்ல. மணிலாவிலிருந்து பாங்காக் வரையிலும், டெல்லியிலிருந்து டாக்கா வரையிலும், ஆசியா முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இதே போன்றதொரு வெப்பப் பிடியில் சிக்கித் தவித்தனர். கடந்த இரண்டு வாரங்களாக தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவை வாட்டி வதைத்த இந்த தீவிர வெப்ப அலை, ஒரு சாதாரண கோடை கால நிகழ்வு அல்ல.
இது, காலநிலை மாற்றத்தின் நேரடி விளைவு என்பதையும் தாண்டி, ஒரு ஆழமான நெருக்கடியை நமக்கு உணர்த்துகிறது: நமது நகரங்கள், இந்த புதிய யதார்த்தத்தைச் சமாளிக்கத் தயாராக இல்லை. நாம் கட்டியெழுப்பிய கான்கிரீட் காடுகள், இப்போது நம்மைக் கொல்லும் வெப்ப உலைகளாக மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்த வெப்ப ಅலைகள், வெறும் வானிலை அறிக்கைகளில் இடம்பெறும் எண்கள் அல்ல; அவை பொது சுகாதார நெருக்கடிகள், பொருளாதார இழப்புகள் மற்றும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளின் குறியீடுகள்.
தினசரி கூலித் தொழிலாளிகள், தெருவோர வியாபாரிகள் மற்றும் பாதுகாப்பற்ற வீடுகளில் வசிப்பவர்கள் என சமூகத்தின் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்கள், இந்த வெப்பத்தின் முதல் மற்றும் கொடூரமான இலக்காக மாறுகின்றனர். மின்வெட்டுகளும், தண்ணீர் தட்டுப்பாடும் இந்த நெருக்கடியை மேலும் தீவிரமாக்குகின்றன. எனவே, இந்த வெப்ப அலையை ஒரு தற்காலிக அசௌகரியமாகப் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. இது நமது நகர்ப்புற திட்டமிடல், ஆற்றல் கொள்கைகள் மற்றும் பொது சுகாதார அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் தோல்வியை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் ஒரு பேரழிவின் முன்னோட்டம்.
I. புள்ளிவிவரங்கள் காட்டும் புவி வெப்பத்தின் நிதர்சனம்
உலக வானிலை பண்புக்கூறு (World Weather Attribution - WWA) போன்ற அறிவியல் அமைப்புகளின் சமீபத்திய ஆய்வுகள், இந்த தீவிர வெப்ப நிகழ்வுகளுக்கும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட காலநிலை மாற்றத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. அவர்களின் பகுப்பாய்வின்படி, புவி வெப்பமயமாதல் இல்லாமல் இத்தகைய தீவிரமான வெப்ப அலைகள் ஏற்படுவது 'கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது'. புதைபடிவ எரிபொருட்களை எரிப்பதன் மூலம் நாம் வளிமண்டலத்தில் செலுத்திய பசுமை இல்ல வாயுக்களின் விளைவால், இதுபோன்ற நிகழ்வுகளின் தீவிரம் மற்றும் நிகழ்வெண் பல மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.
காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான பன்னாட்டு அரசாங்கங்களின் குழுவின் (IPCC) அறிக்கைகளும் இதையே மீண்டும் மீண்டும் எச்சரித்து வருகின்றன. தெற்காசியப் பகுதி, தீவிர வெப்ப நிகழ்வுகளால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடிய இடங்களில் ஒன்றாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. இங்கு, சராசரி வெப்பநிலை உயர்வு, உலக சராசரியை விட வேகமாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, வெறும் வெப்பநிலை உயர்வைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; இது, நமது உணவுப் பாதுகாப்பு, நீர் ஆதாரம் மற்றும் மக்களின் உயிர்வாழ்வையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு அச்சுறுத்தல்.
கடந்த பத்தாண்டுகளில், தெற்காசிய நகரங்களில் 40°C க்கும் அதிகமான வெப்பம் பதிவாகும் நாட்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்துள்ளது. இந்த புள்ளிவிவரங்கள் வெறும் எண்கள் அல்ல. அவை, வெப்பம் தொடர்பான நோய்களால் மருத்துவமனைகள் நிரம்பி வழிவதையும், விவசாய உற்பத்தி குறைவதையும், தொழிலாளர்களின் உற்பத்தித்திறன் சரிவதையும் குறிக்கின்றன. நாம் உடனடியாக செயல்படத் தவறினால், இந்த எண்கள் இன்னும் மோசமாகும் என்பதே அறிவியல் சொல்லும் கசப்பான உண்மை.
“நாம் இனிமேலும் வெப்ப அலைகளை ஒரு பேரிடராக மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது நமது நகர்ப்புற வடிவமைப்பின் தினசரி தோல்வி. நமது நகரங்களை குளிர்ச்சியாகவும், வாழத் தகுந்ததாகவும் மாற்றுவதற்கான தீர்வுகளை நாம் உடனடியாக செயல்படுத்த வேண்டும்.”
II. நகர்ப்புற வெப்பத் தீவுகள்: கான்கிரீட் காடுகளின் சாபம்
காலநிலை மாற்றம் ஒரு உலகளாவிய நிகழ்வு என்றாலும், அதன் தாக்கம் நகரங்களில், குறிப்பாக 'நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு' (Urban Heat Island - UHI) விளைவால் பன்மடங்கு அதிகரிக்கிறது. கிராமப்புறங்கள் மற்றும் பசுமையான பகுதிகளை விட, நகரங்கள் கணிசமாக அதிக வெப்பத்துடன் காணப்படுவதே இந்த விளைவு. இதற்குக் காரணம், நகரங்களை நாம் வடிவமைத்த விதம் தான். மரங்களையும், நீர்நிலைகளையும் அகற்றி, அந்த இடங்களில் கான்கிரீட் கட்டிடங்களையும், தார்ச் சாலைகளையும், கண்ணாடிக் கட்டிடங்களையும் நாம் பெருமளவில் உருவாக்கியுள்ளோம்.
இந்த செயற்கைப் பரப்புகள், சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக, வெப்பத்தை உறிஞ்சி, நாள் முழுவதும் மெதுவாக வெளியிடுகின்றன. இதனால், இரவிலும் நகரங்கள் குளிர்ச்சியடைவதில்லை. கூடவே, வாகனங்கள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் குளிர்சாதனப் பெட்டிகளிலிருந்து வெளிப்படும் வெப்பமும் சேர்ந்து, நகரங்களை ஒரு மாபெரும் வெப்ப உலைகளாக மாற்றுகிறது. ஒரு நகரத்தின் மையப் பகுதிக்கும், அதன் புறநகரில் உள்ள பசுமையான பகுதிக்கும் இடையே வெப்பநிலை வேறுபாடு 5 முதல் 10 டிகிரி செல்ஸியஸ் வரை இருக்கலாம்.
இந்த வெப்பத் தீவு விளைவு, சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரையும் சமமாகப் பாதிப்பதில்லை. முறையான காற்றோட்டம் இல்லாத, நெருக்கமான வீடுகளில் வசிக்கும் ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரே இதன் கொடூரமான தாக்கத்தை அதிகம் உணர்கின்றனர். அதேசமயம், வசதிபடைத்தவர்கள் குளிர்சாதன வசதிகளுடன் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடிகிறது. இது, காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் சமூக அநீதிக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம். நமது நகரங்களின் திட்டமிடல், இந்த ஏற்றத்தாழ்வை மேலும் ஆழமாக்குகிறது.
III. தழுவல் கொள்கைகள்: காகிதத்தில் இருந்து களத்திற்கு வராத திட்டங்கள்
இந்த அபாயங்களை உணர்ந்து, சென்னை, மும்பை, கொல்கத்தா போன்ற பல இந்திய நகரங்கள் 'காலநிலைச் செயல் திட்டங்களை' (Climate Action Plans) உருவாக்கியுள்ளன. இந்தத் திட்டங்களில், வெப்பத்தைக் குறைப்பதற்கும், அதன் தாக்கங்களைச் சமாளிப்பதற்கும் பல நல்ல யோசனைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. பசுமைக் கூரைகளை அமைப்பது, ஏரிகள் மற்றும் குளங்களைத் தூர்வாருவது, மரங்களை நட்டு நகர்ப்புறக் காடுகளை உருவாக்குவது, குளிர் பூச்சுகளைப் (cool roofs) பயன்படுத்துவது எனப் பல தீர்வுகள் காகிதத்தில் அழகாக இருக்கின்றன.
ஆனால், பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்தத் திட்டங்களில் பெரும்பாலானவை காகிதத்தைத் தாண்டி, களத்திற்கு வருவதில்லை. நிதிப் பற்றாக்குறை, துறைகளுக்கு இடையேயான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமை, அரசியல் इच्छा சக்தி இல்லாமை மற்றும் பொதுமக்களின் பங்களிப்பு இல்லாமை எனப் பல காரணங்களால் இவை முடங்கிப் போகின்றன. காலநிலை தழுவல் (climate adaptation) என்பது, பேரிடர் நிகழும்போது நிவாரணம் வழங்குவது மட்டுமல்ல. மாறாக, பேரிடர்களைத் தாங்கும் வகையில் நமது கட்டமைப்புகளையும், சமூகங்களையும் மாற்றுவது.
மேலும், நமது கொள்கை வகுப்பாளர்கள் பெரும்பாலும் காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கத்தைக் குறைப்பதை (mitigation) விட, தழுவலுக்கு (adaptation) குறைந்த முக்கியத்துவத்தையே அளிக்கின்றனர். புதைபடிவ எரிபொருட்களைக் குறைப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், ஏற்கனவே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதும். குறிப்பாக, இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளுக்கு, தழுவல் என்பது உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு கட்டாயம்.
உதாரணமாக, ஒரு புதிய மேம்பாலம் கட்டுவதை விட, ஒரு பழைய ஏரியைப் புனரமைப்பது குறைவான அரசியல் கவனத்தைப் பெறலாம். ஆனால், நீண்ட காலப் பார்வையில், அந்த ஏரி, நிலத்தடி நீரைச் செறிவூட்டுவதன் மூலமும், சுற்றியுள்ள பகுதியைக் குளிர்ச்சியாக வைத்திருப்பதன் மூலமும் அந்த நகரத்திற்கு மிகப்பெரிய நன்மையை அளிக்கும். ഇത്തരം தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தத் தவறும்போது, நாம் வெப்ப அலைகளுக்குப் பலியாகிறோம்.
| உத்தி | செயல்திறன் | தோராய செலவு | சாத்தியமான தாக்கம் |
|---|---|---|---|
| பசுமைக் கூரைகள் | நடுத்தரம் முதல் அதிகம் | அதிகம் | வெப்பத்தைக் குறைக்கும், மழைநீரை சேமிக்கும், பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கு உதவும் |
| குளிர் பூச்சுகள் (Cool Roofs) | நடுத்தரம் | குறைவு முதல் நடுத்தரம் | கட்டிடத்தின் உள் வெப்பத்தைக் குறைக்கும், மின்சார செலவைக் குறைக்கும் |
| நகர்ப்புறக் காடுகள் / மரங்கள் நடுதல் | மிக அதிகம் | நடுத்தரம் | நிழல் தரும், காற்றை சுத்திகரிக்கும், வெப்பத் தீவு விளைவைக் கணிசமாகக் குறைக்கும் |
| நீர்நிலைகளைப் பாதுகாத்தல் | அதிகம் | மாறுபடும் | சுற்றுப்புறத்தைக் குளிர்விக்கும், நிலத்தடி நீரை மேம்படுத்தும் |
| கட்டிட வடிவமைப்பு மாற்றங்கள் | அதிகம் | மாறுபடும் | இயற்கையான காற்றோட்டம் மற்றும் வெளிச்சத்தை ஊக்குவிக்கும், ஆற்றல் தேவையைக் குறைக்கும் |
IV. எதிர்காலத்திற்கான தீர்வுகள்: குளிர்ச்சியான நகரங்களை உருவாக்குதல்
இந்த சவால்களுக்கு மத்தியில், நம்பிக்கையூட்டும் தீர்வுகளும் உள்ளன. உலகெங்கிலும் உள்ள பல நகரங்கள், தங்களை குளிர்ச்சியாகவும், வாழத் தகுந்ததாகவும் மாற்ற புதுமையான வழிகளைக் கண்டுபிடித்து வருகின்றன. உதாரணமாக, கொலம்பியாவின் மெடலின் நகரம், 'பசுமை வழித்தடங்கள்' (Green Corridors) என்ற திட்டத்தின் மூலம், நகரின் முக்கிய சாலைகள் மற்றும் நீர்நிலைகளின் ஓரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான மரங்களையும், செடிகளையும் நட்டு, நகரின் சராசரி வெப்பநிலையை 2°C வரை குறைத்துள்ளது.
சிங்கப்பூர், தனது நிலப்பரப்பில் கணிசமான பகுதியை பசுமைப் போர்வையின் கீழ் கொண்டு வந்து, கட்டிடங்களின் சுவர்களிலும், கூரைகளிலும் செங்குத்துப் பூங்காக்களை (vertical gardens) உருவாக்கி, ஒரு 'இயற்கையில் உள்ள நகரமாக' (City in Nature) தன்னை மாற்றிக் கொண்டுள்ளது. இந்த எடுத்துக்காட்டுகள், அரசியல் इच्छा சக்தியும், சமூகப் பங்களிப்பும் இருந்தால், மிகப்பெரிய மாற்றங்களைச் சாதிக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.
நமது நகரங்களில், இந்த மாற்றங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கு ஒரு பன்முனை அணுகுமுறை தேவை. முதலாவதாக, நகர்ப்புறத் திட்டமிடலில் 'இயற்கை அடிப்படையிலான தீர்வுகளை' (nature-based solutions) மையப்படுத்த வேண்டும். ஒவ்வொரு புதிய கட்டுமானத் திட்டத்திலும், பசுமைப் பகுதிகளுக்கும், நீர்நிலைகளுக்கும் இடம் ஒதுக்கப்படுவது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, குளிர் பூச்சுகள், ஆற்றல்-திறனுள்ள கட்டிடப் பொருட்கள் போன்ற தொழில்நுட்பங்களை பரவலாக்க, அரசாங்கம் கொள்கை ஆதரவையும், நிதி உதவிகளையும் வழங்க வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, சமூகத்தின் பங்களிப்பு மிக முக்கியம். குடியிருப்பு சங்கங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் தன்னார்வ அமைப்புகள் மூலம் மரக்கன்றுகள் நடுதல், நீர்நிலைகளைச் சுத்தப்படுத்துதல் போன்ற కార్యక్రమங்களை மக்கள் இயக்கமாக மாற்ற வேண்டும். இறுதியாக, காலநிலை நீதிப் பார்வையும் அவசியம். வெப்பத்தின் தாக்கத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படும் ஏழை மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கான சிறப்புத் திட்டங்கள், அவசர கால எச்சரிக்கை அமைப்புகள் மற்றும் பொது குளிர்ச்சி மையங்கள் (public cooling centers) உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
சென்னையில் தீவிர வெப்ப நாட்களின் (40°Cக்கு மேல்) சராசரி எண்ணிக்கை
சமீபத்திய வெப்ப அலை, ஒரு எச்சரிக்கை மணி. அதை நாம் அலட்சியப்படுத்தினால், எதிர்காலத்தில் இன்னும் மோசமான விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும். இது, ஏதோ ஒரு அரசுத் துறையின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; இது குடிமக்கள், விஞ்ஞானிகள், திட்டமிடுபவர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் என அனைவரும் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய தருணம்.
நமது நகரங்களின் எதிர்காலம், நாம் இன்று எடுக்கும் முடிவுகளில் தான் உள்ளது. நாம் தொடர்ந்து கான்கிரீட் காடுகளைக் கட்டி, வெப்ப அலைகளுக்குப் பலியாகப் போகிறோமா? அல்லது, இயற்கையோடு இயைந்த, குளிர்ச்சியான, அனைவருக்கும் சமமான, வாழத் தகுந்த நகரங்களை உருவாக்கப் போகிறோமா? இந்தக் கேள்விக்கான விடை, நமது கூட்டு மனசாட்சியிலும், செயலிலும் தான் இருக்கிறது.