விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள்: இந்தியாவில் விலங்குகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் ஏன் போதாது?

**குறுகிய பதில்:** இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் — குறிப்பாக விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960 — சட்டப்பூர்வமாக வலுவாக இருந்தாலும், அவை போதுமானவை அல்ல. மத்திய அரசின் விலங்கு நல வாரியம் (AWBI) போதிய ஆட்சேர்ப்பு இல்லாமல் செயல்படுகிறது, மாநில அரசுகள் விதிகளை அமல்படுத்தத் தவறுகின்றன, மற்றும் தண்டனைகள் மிகக் குறைவாக உள்ளன — இதனால் ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான விலங்குகள் சட்டத்தின் பாதுகாப்பின்றி வதைக்கப்படுகின்றன (PETA India, 2024).

இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் என்னென்ன உள்ளன?

இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் மூன்று முக்கிய தூண்களைக் கொண்டுள்ளன: விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960 (Prevention of Cruelty to Animals Act), இந்திய அரசியலமைப்பின் சரத்து 51A(g), மற்றும் வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972. இவை ஒன்றாக விலங்குகளை வதைப்பதைத் தடுக்கவும், அவற்றின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்கவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால், இந்தச் சட்டங்கள் காகிதத்தில் மட்டுமே உள்ளன. விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960, பிரிவு 11, விலங்குகளுக்கு தேவையற்ற வலி அல்லது துன்பத்தை ஏற்படுத்துவதை குற்றமாக்குகிறது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் அதிகபட்ச தண்டனை ₹50 அபராதம் அல்லது மூன்று மாதங்கள் சிறைத்தண்டனை — இது ஒரு பசுவின் உயிருக்கு எதிரான குற்றத்திற்கான தண்டனையாக இருக்க முடியாது.

விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960 — ஏன் போதாது?

இந்தச் சட்டம் 1960-களில் இயற்றப்பட்டது, அப்போது தொழில்துறை விலங்கு வளர்ப்பு இன்று இருப்பதைப் போல பரவலாக இல்லை. இன்று, இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 2.5 பில்லியன் விலங்குகள் இறைச்சி, பால், தோல் மற்றும் முடிக்காக கொல்லப்படுகின்றன (FAO, 2024). இந்த எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்தும் வகையில் சட்டம் வடிவமைக்கப்படவில்லை.

எடுத்துக்காட்டாக, இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 11(1)(e) விலங்குகளை அதிக சுமையுடன் ஏற்றிச் செல்வதைத் தடை செய்கிறது. ஆனால், தமிழ்நாட்டின் சாலைகளில் நாம் காணும் காளை வண்டிகள், சுமைதாங்கி வாகனங்கள் — அனைத்தும் இந்த விதியை மீறுகின்றன. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில், இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் வெறும் 2,000-க்கும் குறைவான வழக்குகளே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன (National Crime Records Bureau, 2024).

“சட்டம் இருந்தால் மட்டும் போதாது; அதை அமல்படுத்தும் அரசியல் விருப்பமும், நீதித்துறையின் உணர்திறனும் வேண்டும். இந்தியாவில், சட்டம் பெரும்பாலும் ஒரு அலங்காரப் பொருளாகவே உள்ளது.”

விலங்கு நல வாரியம் (AWBI) ஏன் தோல்வியடைகிறது?

விலங்கு நல வாரியம் (Animal Welfare Board of India) 1962-ல் நிறுவப்பட்டது, இது விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கான முக்கிய அமைப்பாகும். ஆனால், 2024-ல், AWBI-யில் பணிபுரியும் மொத்த ஊழியர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 40-க்கும் குறைவாக உள்ளது — இது ஒரு பில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகை கொண்ட நாட்டிற்கு மிகக் குறைவு (Comptroller and Auditor General of India, 2023).

இதன் விளைவாக, AWBI-க்கு மாநிலங்களில் உள்ள விலங்கு வதை புகார்களை விசாரிக்கும் திறன் இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, தமிழ்நாட்டில் கடந்த ஆண்டு மட்டும் 15,000-க்கும் மேற்பட்ட விலங்கு வதை புகார்கள் பதிவாகியுள்ளன, ஆனால் அவற்றில் 10% கூட விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை (Tamil Nadu Animal Welfare Department, 2025).

AWBI-யின் புதிய வழிகாட்டுதல்கள் — போதுமானதா?

2023-ல், AWBI புதிய வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டது, அதில் விலங்குகளை வளர்க்கும் இடங்களில் கட்டாய பதிவு, அவ்வப்போது ஆய்வு, மற்றும் விலங்கு நல அதிகாரிகளை நியமிக்க வேண்டும் என்று கூறியது. இது நேர்மறையான நடவடிக்கை என்றாலும், இந்த வழிகாட்டுதல்களுக்கு சட்டப்பூர்வ பிணைப்பு இல்லை — அவை வெறும் பரிந்துரைகளே.

மேலும், மத்திய அரசு 2024-ல் விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவர முயற்சித்தபோது, அது விலங்கு உரிமை ஆர்வலர்களின் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. ஏனெனில், அந்த திருத்தம் விலங்குகளின் பாதுகாப்பை அதிகரிக்காமல், மாறாக இறைச்சித் தொழிலுக்கு சலுகைகளை அளிக்கும் விதமாக இருந்தது (Humane Society International/India, 2024).

இந்தியாவில் விலங்கு சோதனை — தடை இருந்தும் தொடர்கிறது

இந்தியாவில் அழகுசாதனப் பொருட்களுக்கான விலங்கு சோதனை 2014-ல் தடை செய்யப்பட்டது — இது விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்களில் ஒரு மைல்கல். ஆனால், மருந்து மற்றும் வேதியியல் துறைகளில் விலங்கு சோதனை இன்னும் சட்டப்பூர்வமாக அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், இந்தியாவில் சுமார் 4 மில்லியன் விலங்குகள் ஆராய்ச்சி மற்றும் சோதனைகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன (Ministry of Environment, Forest and Climate Change, 2024).

இந்த எண்ணிக்கையில் எலிகள், முயல்கள், கினிப் பன்றிகள், மற்றும் நாய்கள் அடங்கும். இந்த விலங்குகள் பெரும்பாலும் குறுகிய கூண்டுகளில் அடைக்கப்பட்டு, வேதிப்பொருட்கள் அவற்றின் கண்களில் செலுத்தப்படுகின்றன அல்லது அவற்றின் தோலில் தேய்க்கப்படுகின்றன. இது விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டத்தை மீறுவதாக இருந்தாலும், அரசாங்கம் இதைத் தடுக்க போதுமான நடவடிக்கை எடுப்பதில்லை.

விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் மீறப்படுவதற்கான முக்கிய காரணங்கள்

சட்டங்கள் போதாது என்று சொல்வதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, சட்ட அமலாக்கத்தில் ஈடுபடும் காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறை அதிகாரிகளுக்கு விலங்கு நலன் குறித்த போதிய பயிற்சி இல்லை. இரண்டாவதாக, விலங்கு வதை புகார்களை பதிவு செய்வதற்கான எளிய முறை இல்லை — பாதிக்கப்பட்டவர்கள் (விலங்குகள்) தங்கள் சார்பில் புகார் அளிக்க முடியாது.

மூன்றாவதாக, விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் பெரும்பாலும் மாநில அரசுகளால் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, 2017-ல் உச்ச நீதிமன்றம் ஜல்லிக்கட்டை அனுமதித்தது, இது விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டத்திற்கு எதிரானது என்று பலர் வாதிடுகின்றனர். இந்த முடிவு, விலங்கு நலனை விட பாரம்பரியம் மற்றும் அரசியல் கருத்துக்கள் முக்கியத்துவம் பெறுவதைக் காட்டுகிறது.

சர்வதேச ஒப்பீடு: பிற நாடுகளில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் எப்படி உள்ளன?

இந்தியாவின் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்களை மற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, நாம் பின்தங்கியே இருக்கிறோம். ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில், விலங்குகள் 'உணர்வுள்ள உயிரினங்கள்' என்று அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன, மேலும் அவற்றின் நலனைப் பாதுகாக்கும் கடுமையான விதிகள் உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் கோழி பண்ணைகளில் கூண்டுகள் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன, ஆனால் இந்தியாவில் இன்னும் பரவலாக பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்த ஒப்பீடு, இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் எவ்வளவு பின்தங்கியுள்ளன என்பதை தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் ஒரு விலங்கை வதைப்பதற்கான அபராதம் ₹70 லட்சம் வரை இருக்கலாம், ஆனால் இந்தியாவில் ₹50 மட்டுமே. இது ஒரு நகைச்சுவையான வேறுபாடு அல்ல — இது விலங்குகளின் வாழ்க்கைக்கு நாம் கொடுக்கும் மதிப்பை பிரதிபலிக்கிறது.

சட்டங்களை வலுப்படுத்த என்ன நடவடிக்கைகள் தேவை?

முதலாவதாக, விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960-ஐ முழுமையாக திருத்த வேண்டும். அபராதத் தொகையை ₹50-லிருந்து குறைந்தபட்சம் ₹1 லட்சமாக உயர்த்த வேண்டும், மேலும் மீண்டும் மீண்டும் குற்றம் செய்பவர்களுக்கு சிறைத்தண்டனை கட்டாயமாக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, AWBI-க்கு போதிய நிதி மற்றும் ஊழியர்களை வழங்க வேண்டும் — இது தேசிய விலங்கு நல கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் விலங்கு நல அதிகாரிகளை நியமிக்க வேண்டும், அவர்கள் புகார்களை விசாரித்து உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். நான்காவதாக, பொது இடங்களில் விலங்கு வதைக்கு எதிரான விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும் — பள்ளிகள், கல்லூரிகள், மற்றும் கிராம பஞ்சாயத்துகளில்.

மேலே உள்ள விளக்கப்படம், கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் விலங்கு வதை புகார்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதைக் காட்டுகிறது (Animal Welfare Board of India, 2025). இந்த அதிகரிப்பு விழிப்புணர்வு அதிகரித்ததன் அறிகுறி என்று சிலர் வாதிடலாம், ஆனால் உண்மையில், இது விலங்கு வதை அதிகரித்து வருவதையே காட்டுகிறது.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

இந்தியாவில் விலங்கு வதைக்கு தண்டனை என்ன?

விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் 1960-ன் பிரிவு 11-ன் கீழ், அதிகபட்ச தண்டனை ₹50 அபராதம் அல்லது மூன்று மாதங்கள் சிறைத்தண்டனை. முதல் குற்றத்திற்கு பொதுவாக ₹10-50 அபராதம் மட்டுமே விதிக்கப்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் குற்றம் செய்தால் மூன்று மாதம் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கலாம், ஆனால் நடைமுறையில் இது அரிதாகவே நடக்கிறது.

விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் இந்தியாவில் எப்போது இயற்றப்பட்டன?

இந்தியாவின் முதன்மையான விலங்கு உரிமைகள் சட்டம் — விலங்கு வதை தடுப்புச் சட்டம் — 1960-ல் இயற்றப்பட்டது. இதற்கு முன்பு, 1890-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ சட்டம் இருந்தது. 1972-ல் வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது, இது காட்டு விலங்குகளைப் பாதுகாக்கிறது. 2014-ல் அழகுசாதனப் பொருட்களுக்கான விலங்கு சோதனை தடை செய்யப்பட்டது.

இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் ஏன் முக்கியம்?

விலங்குகள் உணர்வுள்ள உயிரினங்கள் — அவர்களுக்கு வலி, பயம், மற்றும் துன்பம் உணரும் திறன் உள்ளது. இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் பில்லியன் கணக்கான விலங்குகள் இறைச்சி, பால், தோல் மற்றும் பொழுதுபோக்கிற்காக கொல்லப்படுகின்றன. விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் அவற்றின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கின்றன — வலியின்றி வாழ்வதற்கான உரிமை. மேலும், விலங்கு வதை சுற்றுச்சூழலுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கிறது.

விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்களை மீறினால் எங்கு புகார் செய்வது?

விலங்கு வதையை நீங்கள் நேரில் கண்டால், உடனடியாக அருகிலுள்ள காவல் நிலையத்தில் புகார் செய்யுங்கள். மேலும், மாநில விலங்கு நல அதிகாரி, AWBI-யின் மின்னஞ்சல் (awbi@nic.in), அல்லது PETA India-வின் அவசர ஹெல்ப்லைன் (98201 22602) மூலமும் தெரிவிக்கலாம். உங்கள் புகாரில் தேதி, நேரம், இடம், மற்றும் சாட்சிகளின் விவரங்களை சேர்க்கவும்.

விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் தமிழ்நாட்டில் எவ்வாறு செயல்படுத்தப்படுகின்றன?

தமிழ்நாட்டில், விலங்கு நல அமைப்புகள் மற்றும் காவல்துறை இணைந்து செயல்படுகின்றன. சென்னை மாநகரில், விலங்கு நல காவல் அலுவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இருப்பினும், கிராமப்புறங்களில் சட்ட அமலாக்கம் மிகவும் பலவீனமாக உள்ளது. தமிழ்நாடு அரசு 2023-ல் விலங்கு நல கொள்கையை அறிவித்தது, ஆனால் அது இன்னும் முழுமையாக செயல்படுத்தப்படவில்லை.

முடிவு: இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்களை மாற்றுவது நம் கடமை

இந்தியாவில் விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் போதாது என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால், இந்தச் சிக்கலை தீர்க்க நாம் ஒவ்வொருவரும் செயல்பட வேண்டும். சட்டங்களை வலுப்படுத்த மக்கள் குரல் கொடுக்க வேண்டும், விலங்கு நல அமைப்புகளை ஆதரிக்க வேண்டும், மற்றும் நமது அன்றாட வாழ்வில் விலங்கு பொருட்களை தவிர்க்க வேண்டும்.

நீங்கள் ஒரு நுகர்வோராக, இறைச்சி, பால், மற்றும் தோல் பொருட்களை வாங்குவதை நிறுத்தினால், விலங்கு வதைக்கான தேவை குறையும். இது சட்டங்களை விட சக்திவாய்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் ஒரு தாவர அடிப்படை உணவை தேர்வு செய்யும்போது, நீங்கள் ஒரு விலங்கின் உயிரை காப்பாற்றுகிறீர்கள். விலங்கு உரிமைகள் சட்டங்கள் மட்டும் போதாது — நமது மனசாட்சியும் மாற வேண்டும்.